Hej ogarnięci !!!

Anna Augustynowicz

Anna Augustynowicz - reżyser teatralny i telewizyjny

Absolwentka teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii w krakowskiej PWST.
Należy do pokolenia młodych twórców, którzy kształcili się pod okiem Krystiana Lupy. Jej pierwszym samodzielnym przedstawieniem, zrealizowanym jeszcze w czasie studiów było "Życie Wewnętrzne" Marka Koterskiego w Teatrze Bogusławskiego w Kaliszu (1989).

W 1992 roku Augustynowicz została dyrektorem artystycznym Teatru Współczesnego w Szczecinie. Jeszcze w tym samym roku otwarła przy Współczesnym małą scenę - "Malarnię", doskonałą dla inscenizacji współczesnych dramatów kameralnych.
 
Augustynowicz jako pierwsza konsekwentnie wprowadzała na polskie sceny modę na młodą dramaturgię poruszającą ważne problemy społeczne. Właśnie w szczecińskim teatrze odbyły się prapremiery polskie dramatów Stiga Larssona ("Naczelny", "Siostry i bracia"), Clare McIntyre'a ("Bez czułości"), Wernera Schwaba ("Moja wątroba jest bez sensu"). Artystyczne upodobania Augustynowicz najpełniej przejawiły się w inscenizacji tekstu Grzegorza Nawrockiego "Młoda śmierć", opowiadającej brutalnym, naturalistycznym wręcz językiem o morderstwach dokonanych przez młodych ludzi. Augustynowicz połączyła w przedstawieniu środki czysto teatralne, projekcje wideo, atakowała widzów muzyką.

Czytaj więcej: Anna Augustynowicz

August Kowalczyk

Byłem uczniem księdza Deca i profesora Buszki.
W czasie spotkań z absolwentami naszej szkoły nasuwają się różne refleksje i uczucia. Tak niewielu zostało już przedstawicieli niektórych roczników maturalnych. Ci, którzy się tu spotkają  mają  okazję do wymiany wrażeń związanych z pobytem w szkole, wspomnień z dawnych lat , zwiedzania wystawy historycznej, wspólnego oglądania zdjęć… Obecni nauczyciele, pracownicy szkoły i uczniowie mogą poznać niewielu już niestety członków najstarszych roczników. Jest wielu gości, w różnych miesiącach roku szkolnego ale tylko z niektórymi z nich udaje  się zamienić kilka słów. Postaramy się przybliżyć sylwetki niektórych z nich.


      Zacznijmy od p. Augusta Kowalczyka, którego aktualnie możemy zobaczyć na ekranach telewizorów w powtarzanych serialach: „Chłopi” (w roli wójta) oraz „Stawce większej niż życie” (w roli porucznika Dohne).

Czytaj więcej: August Kowalczyk

Eugenia Łoch

Eugenia Łoch urodziła się 10 listopada 1926 roku w Dębicy. W czasie trwania okupacji hitlerowskiej, po ukończeniu szkoły podstawowej, Eugenia Łoch uczyła się w dwuletniej szkole handlowej, uczęszczając jednocześnie na lekcje tajnego nauczania, organizowane przez profesorów Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Dębicy. W szkole tej kontynuowała naukę po zakończeniu wojny i w 1947 roku uzyskała świadectwo maturalne.

W tym też roku podjęła studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie na kierunku polonistyczno-historycznym, ukończone obroną pracy dyplomowej: Dramaty historyczne Adolfa Nowaczyńskiego, pisanej pod kierunkiem prof. Jana Nowakowskiego.

Czytaj więcej: Eugenia Łoch

Jan Wiktor

Jan Wiktor (1890-1967) - pisarz

Urodzony w Radomyślu Wielkim koło Dębicy, uczeń Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły. Autor znanych powieści społecznych: "Wierzby nad Sekwaną", "Orka na ugorze".

 

 

 

Janusz Mroczka

Prof. dr hab. inż. Janusz Mroczka urodził się 27.04.1952 r. w Dębicy. Ukończył Wydział Elektroniki Politechniki Wrocławskiej w 1976 r. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w Instytucie Metrologii Elektrycznej Politechniki Wrocławskiej w 1980 r., a dr. hab. w 1991r. na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej. Na stanowisko profesora nadzwyczajnego został powołany w 1994r. Tytuł naukowy profesora otrzymał w 1996r., na stanowisko profesora zwyczajnego został powołany w 1999r.

Funkcję dyrektora Instytutu Metrologii Elektrycznej Politechniki Wrocławskiej pełnił z wyboru w latach 1991-96. W 1998 r. założył Katedrę Metrologii Elektronicznej i Fotonicznej Politechniki Wrocławskiej, którą kieruje.

Czytaj więcej: Janusz Mroczka

Krzysztof J. Cios

Krzysztof J. Cios, polsko-amerykański informatyk, urodził się w Dębicy, Polska, 22 marca 1950. Uzyskał   tytuł zawodowy magistra inżyniera elektryka oraz stopień doktora nauk technicznych z informatyki w Akademii Górniczo Hutniczej w Krakowie. Stopień doktora habilitowanego nadał mu Instytut Badań Systemowych  Polskiej Akademii Nauk  w Warszawie, natomiast tytuł M.B.A. uzyskał z University of Toledo, Ohio, U.S.A.

Czytaj więcej: Krzysztof J. Cios

Krzysztof Penderecki

Urodził się 23 listopada 1933 roku w Dębicy. Uczęszczał do Gimnazjum (obecne I LO). Kompozycję zaczął studiować pod kierunkiem Franciszka Skołyszewskiego. Studia kontynuował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obec. Akademii Muzycznej) w Krakowie pod kierunkiem Artura Malawskiego i Stanisława Wiechowicza. Ukończył je w 1958 roku i został asystentem przy Katedrze Kompozycji S. Wiechowicza. W latach 1966-68 Penderecki był wykładowcą w Volkwang Hochschule für Musik w Essen (Niemcy). W roku 1968 otrzymał stypendium w Niemczech w ramach wymiany studentów (DADD). W 1972 roku został mianowany rektorem krakowskiej Akademii Muzycznej.

Pierwszy publiczny występ Pendereckiego na arenie międzynarodowej miał miejsce w 1959 roku na Festiwalu Warszawska Jesień, gdzie zostały wykonane Strofy, jeden z trzech utworów, za które otrzymał pierwsze nagrody na II Ogólnopolskim Konkursie dla Młodych Kompozytorów ZKP. Pozostałe utwory to Psalmy DawidaEmanacje. W roku 1959 skomponował Tren ofiarom Hiroszimy, jedną z najbardziej znanych i najczęściej wykonywanych kompozycji, za którą otrzymał nagrodę UNESCO. Tren zapoczątkował pasmo sukcesów utworów: Anaklasis (na Donaueschinger Musiktage) w roku 1960, Polymorphii, FonogramówPsalmu w roku następnym oraz w roku 1966 Pasji według św. Łukasza, pierwszego wielkiego dzieła w karierze Pendereckiego. Utwór ten został napisany na zamówienie Westdeutscher Rundfunk w Kolonii dla uczczenia 700-lecia katedry w Münster, w której był po raz pierwszy wykonywany 30 marca 1966 roku. Wykonanie to stanowi punkt zwrotny w karierze Krzysztofa Pendereckiego. W następnym roku komponuje i wykonuje kolejne wielkie dzieło chóralne Dies Irae, znane również jako Oratorium Oświęcimskie.

Czytaj więcej: Krzysztof Penderecki

Profesor Janusz Mroczka (matura 1971) doktorem honoris causa Politechniki Lubelskiej

Prof. dr hab. inż. Janusz Mroczka jest kierownikiem Katedry Metrologii Elektronicznej
i Fotonicznej Politechniki Wrocławskiej. Specjalność naukowa: metrologia, fotonika, elektronika.
Urodził się w 1952 r. w Dębicy. Studia wyższe ukończył w roku 1976 na Politechnice Wrocławskiej.
Stopień doktora nauk technicznych zdobył w Instytucie Metrologii Elektrycznej Politechniki Wrocławskiej w 1980 r., a dr. hab. w 1991r. na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej.
Tytuł naukowy profesora uzyskał w roku 1996.

Fragment podziękowania profesora Janusza Mroczki

 "..Przygotowanie do samodzielnego życia i ukształtowanie mojej osobowości zawdzięczam nie tylko Rodzicom, ale również nauczycielom, a zwłaszcza z Liceum Ogólnokształcącemu im. Władysława Jagiełły w Dębicy. Z pełnym uznaniem i wdzięcznością wspominam moich nauczycieli i wychowawców. Byli to ludzie dobrze przygotowani do pracy pedagogicznej. Nie kierowali się panującą modą na określone tematy (społeczne, polityczne, itp.). Osobowość moich nauczycieli harmonizowała z deontologią typową dla przedstawicieli środowisk niepodległościowych. W swojej aktywności zawodowej da-wali wyraz przeświadczeniu, że zawód nauczyciela zobowiązuje ich do realizacji wzniosłych norm moralnych. Swoją pracę traktowali jako misję, którą spełniają wobec niezależności polskiej kultury. Dbałością o te ideały
i stanowczością głoszonych tez, obowiązkowością, systematycznością, gorliwością kształtowali nasze osobowości. Życiem wypełnionym czynem tworzyli surową szkołę moralną, a Ich szlachetność, inteligencja, odwaga uczyła nas pokory i poszanowania dla pracy i drugiego człowieka.
"

http://www.pryzmat.pwr.edu.pl/

 

Stanisław Waltoś

Stanisław Waltoś - profesor prawa karnego

Do 2003 r. był kierownikiem Katedry Postępowania Karnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, autor licznych publikacji naukowych, dyrektor Muzeum Uniwersyteckiego w Krakowie. Dębiczanin, absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Władysława Jagiełły.

 

 

Tadeusz Łomnicki

Wybitny aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny i autor dramatów scenicznych, wielka osobowość polskiej sceny i ekranu. Przez niektórych zwany „genialnym potworem” z uwagi na swój ponadprzeciętny talent i perfekcjonizm w pracy na scenie, w istocie ma na swoim koncie ponad sto ról teatralnych i pięćdziesiąt filmowych, z których wiele uważanych jest za przejaw prawdziwego geniuszu aktorskiego.

Za jeden z przykładów tego geniuszu na pewno uznać można rolę, która najlepiej zapisała się w masowej wyobraźni widzów – pana Wołodyjowskiego w historycznych ekranizacjach trylogii Sienkiewicza w reżyserii Jerzego Hoffmana.

Łomnicki uważany był za aktora o nieograniczonych możliwościach ekspresji i niezwykłych zdolnościach przeistaczania się. Upragnionego efektu nie uzyskiwał jednak bez poświęceń – był tytanem pracy, w pełni pochłoniętym aktorską pasją. Do historii teatru przeszły jego role: tytułowa w „Karierze Artura Ui” Brechta, Solonego w „Trzech siostrach” Czechowa, Kapitana Edgara w „Play Strindberg” Dürrenmatta, Prysypkina w „Pluskwie” Majakowskiego, Goyi w „Gdy rozum śpi...” Vallejo, Bukara w „Przedstawieniu ‘Hamleta’ we wsi Głucha Dolna” Brešana, Salieriego w „Amadeuszu” Shaffera, Krappa w „Ostatniej taśmie” Becketta, czy Bruscona w „Komediancie” Bernharda.

Czytaj więcej: Tadeusz Łomnicki

Explory 2019